(Hizb-ut Tahrir Emiri Celil Âlim Ata İbn Halil Ebu Raşta Tarafından Facebook Sayfası Takipçilerinin “Fıkhî” Sorularına Verilen Cevaplar Silsilesi)

Soru-Cevap

Nusret Kimden Talep Edilir

Ammar Samman’a

Soru:

Esselamu Aleykum ve Rahmetullahi ve Berekâtuh

Allah sizi mübarek kılsın ve doğru yola yönlendirsin…

Emirim, izin verirseniz, nusrete ulaşma çabasıyla ilgili bir sorum olacak:

Bir hadarat projesi olarak İslam'ı arz etmek, sadece Müslüman ülkelerdeki güç merkezleriyle mi sınırlıdır? Yoksa Allah'ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in yaptığı gibi kâfir ülkelerde de yapılır mı?

Şeyhimizin bu soruya verdiği cevabın fıkhî dayanakları da olsa çok güzel olurdu.

Bu cevabı kamuoyuna yayınlarsanız çok güzel olurdu; çünkü mesele, Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in metodunu anlamamızla ilgilidir.

Oğlunuz ve kardeşiniz, Ebu Muhammed Zeyd.

Cevap:

Ve Aleykumselam ve Rahmetullahi ve Berekâtuh.

Daha önce bu tür bir soruya birçok kez cevap vermiştik... 13/09/2021 tarihli cevabımızdan, sorunuzla ilgili kısmı size aktarıyorum:

[ Soru: Şeyhimiz, müsadenizle bir sorum olacaktır. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in kabilelerden nusret talep ettiği bilinmektedir; ancak Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in nusret talep ettiği kabileler arasında Kureyş de var mıydı? Allah sizi tüm hayırla mükafatlandırsın.

Cevap: Ve Aleykumselam ve Rahmetullahi ve Berakatuh.

Nusret talebi, İslam’a icabet eden ve Müslüman olan kimseden olur… Ayrıca İslam’a ve Allah’ın indirdikleriyle yönetimin ikamesine yardım edebilecek güç ve kuvvet sahiplerinden olur… Kendisinden nusret talep edilen kimsede, bu iki şartın olması gerekir… İslam'a icabet edip Müslüman olmazsa veya kendisi, kabilesi veya başkaları ile birlikte değişime muktedir güç ve kuvvet sahiplerinden olmazsa, nusret ehlinden olmaz… Fetihten önce Kureyş’te bu yoktu, o zaman değişim yapmaya muktedir olan güç ve kuvvet ehli Müslüman olmamıştı, sonra Rasul Sallallahu Aleyhi ve Sellem onlardan nusret talebinde bulunmadı, aksine Mekke’de İslam’a davet ediyordu; nitekim zayıf olanlar ve kabileleri olmayan bazı güçlü kimseler Müslüman oldu; yani bunlar, Ömer ve Hamza gibi değişim yapmaya muktedir değillerdi… Bu nedenle bu iki şart sağlanamadığından dolayı Mekke halkından nusret talebi olmamış, aksine Mekke’de İslam’a davet olmuştur. Dolayısıyla Mekke’de, değişim yapmaya muktedir olan güç ve kuvvet ehlinden İslam’a icabet eden olmamıştır. Dolayısıyla da Mekke’de nusret talebi olmamış, aksine (apaçık ve yakın) bir fetihle fethedilmiştir…

Bu nedenle Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem kendisini, güç ve kuvvet sahibi olan kabilelere arz etmiş, önce onları İslam’a davet etmiş, İslam’a girince de onlardan nusret talebinde bulunmuştur… İşte size, bu konuda sirette geçenlerden bazıları:

Birincisi: İbn Hişam’ın sireti:

1- Sakif’ten nusret talep etti: […İbn İshak şöyle dedi: Bana Yezid İbn Ziyad, Muhammed İbn Ka’b el-Kurazî’nin şöyle dediğini rivayet etti: Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem Taif’e varınca, Sakif topluluğunun yanına gitti; o gün onların efendileri ve ileri gelenleri üç kardeşten oluşuyordu… Nitekim Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem onların yanına oturdu, onları Allah’a davet etti, onlara getirmiş olduğu İslam yolunda kendisine yardım etmelerini konuştu…] Cevapları kötü oldu ve icabet etmediler... Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem Sakif’ten bir hayır geleceğinden ümidini keserek onların yanından ayrıldı…

2- Rasul Kendisini Beni Âmir’e arzetti: [Bana Zühri şöyle rivayet etti; O, Beni Amir İbn Sa’saa’ya geldi ve onları Allah Azze ve Celle’ye davet etti. Onlara kendini arz etti.. onların içinden bir adam ona şöyle dedi: Şayet senin emrin üzere sana biat etsek, sonra Allah seni, sana karşı çıkanlara karşı üstün kılarsa, senden sonra emir bizim olacak mı? Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle dedi: الأمر لله يضعه حيث يشاء “Bu mesele Allah'a aittir. Onu dilediği yere verir.” Bunun üzerine Sallallahu Aleyhi ve Sellem’e şöyle dedi: Senin dışındaki Araplar için boyunlarımızı feda edeceğiz. Sonra Allah sana yardım edip üstün kılınca emir başkasının olacak öyle mi? Senin getirdiğin şeye ihtiyacımız yoktur. Dolayısıyla O’nu reddettiler…]

İkincisi: İbn Kesir’in tefsirinden:

[Dedi ki: Sonra sakin ve vakarlı bir şekilde oraya ulaştık. Nitekim onların ileri gelen büyükleri ve heyetleri gelince Ebu Bekir öne çıktı ve selam verddi. Ali şöyle dedi: Ebu Bekir bütün hayırlarda önde idi. Ebu Bekir onlara şöyle dedi: Kimdir bu kavim? Onlar da: “Şeyban İbn Salebe” dediler. Bunun üzerine (Ebu Bekir), Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem’e yönelerek şöyle dedi: Anam babam sana feda olsun! Bunlar, kavimleri arasında ulu kişilerdir… Mefruk şöyle dedi: Ey Kureyşli kardeş beni neye davet ediyorsun? Bunun üzerine Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem öne çıktı, oturdu, Ebu Bekir elbisesiyle onu gölgelemek için ayağa kalktı ve Sallallahu Aleyhi ve Sellem de şöyle dedi: أَدْعُوكُمْ إِلَى شَهَادَةِ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ، وَأَنِّي رَسُولُ اللَّهِ، وَأَنْ تؤوونى وَتَنْصُرُونِي حَتَّى أُؤَدِّيَ عَنِ اللَّهِ الَّذِي أَمَرَنِي بِهِ، فَإِنَّ قُرَيْشًا قَدْ تَظَاهَرَتْ عَلَى أَمْرِ اللَّهِ، وَكَذَّبَتْ رَسُولَهُ، وَاسْتَغْنَتْ بِالْبَاطِلِ عَنِ الْحَقِّ، وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ… “Allah´tan başka ilah olmadığına O´nun ortaksız olduğuna benim de Allah'ın elçisi olduğuma şehadet etmeye ve Rabbimin emirlerini yerine getirinceye kadar beni himaye etmeye, bana yardımcı olmaya sizi davet ediyorum. Çünkü Kureyşliler Allah’ın emrine karşı geldiler. Rasulü’nü yalanladılar. Hakkı bırakıp da batıl ile yetindiler. Ama Allah hiçbir şeye ihtiyacı olmayan ve her hususta övülendir. …”… Masna şöyle dedi: Konuşmanı dinledim. Çok güzel konuştun ey Kureyşli kardeş. Konuştuğun şeyler beni etkiledi. Cevap, Hani İbn Kabisa’nın cevabıdır. Dinimizi ve tabilerimizi bırakıp bizimle oturduğun meclis için sana geldik. Ancak bizler, biri Yemame, diğeri semave olan iki yer arasında konuşlandık.

Bunun üzerine Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem, ona şöyle dedi: ما هاتان الضرتان “Bu iki yer arası da neresidir?”

O da O’na şöyle dedi: Birisi Arapların suları arasındaki bir yer (İran sınırına yakın bir yer). Diğeri ise Kisra nehirleridir. Biz buraya, Kisra´ya verdiğimiz bir söze sadık kalmak koşuluyla yerleştik. Burada huzursuzluk ve kargaşalık çıkarmayacağız. Senin bizi davet ettiğin şeyden hükümdarlar hoşlanmazlar. Arap ülkesinden olanlara gelince; sahibinin günahı bağışlanır, özrü kabul edilir. Fars ülkesinden olanlara gelince; sahibinin günahı bağışlanmaz, özrü de kabul edilmez. Eğer Araplara karşı seni korumamızı ve himayemiz altına almamızı istiyorsan, biz bunu yaparız.

Bunun üzerine Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle dedi: ما أسأتم في الرد إذ أفصحتم بالصدق، وإن دين الله لن ينصره إلا من أحاطه من جميع جوانبه “Siz bana kötü bir cevap vermediniz. Zira doğruyu söylediniz. Kesinlikle Allah’ın dinine ancak (dinden taviz vermeksizin) bütün yönleriyle kuşatan yardım edebilir.”] Bitti.

Üçüncüsü: Gördüğünüz gibi Rasul Sallallahu Aleyhi ve Sellem, onları İslam’a ve kendisine nusret vermeye davet etmiştir; yani onları, onlardan nusret talep etmeden önce İslam’a davet etmiştir; eğer İslam'ı kabul ederler, nusret talebine samimi ve ihlasla icabet ederler ve beldelerinde de İslam'ın yönetimini tesis edebilecek güç ehlinden olurlarsa... o zaman onlardan nusret talep ediyordu. Eğer Sallallahu Aleyhi ve Sellem'den sonra yönetimin kendilerine kalmasını ya da başkaları dışında belirli kavimlere karşı onunla birlikte cihad etmeyi şart koşarlarsa, onlardan bunu kabul etmiyordu. Az önce de söylediğimiz gibi eğer samimi ve ihlaslı bir şekilde icabet ederlerse, onlardan nusret talep ediyordu. Bu nedenle Akabe biati sırasında Ensar ona, Sana yardım edersek bize ne var?” diye sorunca, O da, “ Cennet” dedi. Onlar da, bu Allah'ın büyük bir lütfudur dediler ve kendileri için dünyevi bir şart koşmadılar.

İbn Hişam’ın siretinde (1/446) - Abbas bin Ubade’nin, biatten önce Hazrec’e yaptığı konuşması bölümünde şöyle geçmektedir:

[İbn İshak şöyle demiştir: Asım ibn Ömer ibn Katâde bana şunu rivat etti: Topluluk Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem’e biat için bir araya geldiklerinde Beni Salim ibn Avf’ın kardeşi Abbas bin Ubade bin Nadle şöyle dedi: Ey Hazrec topluluğu! Sizler bu adama niçin biat ettiğinizi biliyor musunuz? Onlar da: Evet, dediler. Bunun üzerine şöyle dedi: Sizler, kızıl ve siyah insanlarla (cümle alemle) savaşmak üzere ona biat ediyorsunuz. Eğer mallarınıza bir musibet gelip, şereflileriniz öldürülünce O'nu teslim edecekseniz şu andan itibaren Allah'a yemin ederim ki, dünyanın da ahiretin de rezilliği olur. O'na vermiş olduğunuz bu sözü yerine getireceğinizi umuyorsanız bunu alınız. Allah'a yemin ederim bu, hem dünya için, hem ahiret için hayırlı bir şeydir." Hep birlikte ona şöyle cevap verdiler: "Biz, bunu mallarımıza gelecek musibete ve şereflilerimizin öldürülmesine rağmen kabul ediyoruz, bunun karşılığında bize ne var?" diye sorunca, (Sallallahu aleyhi ve Sellem):الْجَنَّةُ"Cennet" dedi. Bunun üzerine O'na: "Elini uzat" deyip biat ettiler.]

Sonuç olarak: Nusret talebi, İslam’a icabet eden ve Müslüman olan kimseden olur… Ayrıca İslam’a ve Allah’ın indirdikleriyle yönetimin ikamesine yardım edebilecek güç ve kuvvet sahiplerinden olur… Kendisinden nusret talep edilen kimsede, bu iki şartın olması gerekir… İslam'a icabet edip Müslüman olmazsa veya kendisi, kabilesi veya başkaları ile birlikte değişime muktedir güç ve kuvvet sahiplerinden olmazsa, nusret ehlinden olmaz…

Umarım bu kadarı yeterlidir. Bilen ve hüküm verenlerin en hayırlısı Allah’tır.] Bitti.

Cevaba, Emir’in (Allah onu korusun) web sitesinden bağlanabilirsiniz:

https://web.facebook.com/AtaAboAlrashtah/posts/122129297067129051؟_rdc=10&_rdr#

Hilafet Fikri Karşısında Rejimlerin Tahtları Neden Titriyor?

Müslüman ülkelerdeki mevcut rejimlerin karşı karşıya olduğu en büyük tehlike, ani bir ekonomik kriz, sınırlı bir protesto eylemi ya da geleneksel bir siyasi çatışma değildir. Aksine onların karşı karşıya olduğu en büyük tehlike, ümmetin akidesi temelinde siyasi bilincini yeniden kazanmasıdır. Zira ümmet, İslam’ın sadece bireysel ibadetlerden ibaret olmadığını, aksine yönetim, ekonomi, içtimai ve uluslararası ilişkileri de düzenleyen kâmil bir ideoloji olduğunu anladığında, o zaman gerçekliği kenarlarından değil, kökünden değiştirmek için çalışmaya başlayacaktır. İşte burada bilinç, mevcut siyasi yapının temellerini sarsan ideolojik bir güce dönüşecektir.

Osmanlı Hilafetinin yıkılmasının ardından ortaya çıkan rejimler, İslam inancı üzerine değil, kapitalist uluslararası düzene bağlı bölgesel ve ulusal devletler üzerine kurulmuştur. Bu rejimler, meşruiyetlerini insan yapımı anayasalardan, uluslararası tanınmadan ve dini hayattan ayıran hukuk sistemlerinden almaktadır. Bu nedenle İslam’ın kâmil bir şekilde uygulanmasından ya da Hilafetin gölgesinde ümmetin birliğinden söz edilmesini, varlıklarının temelini tehdit eden bir unsur olarak görmektedirler.

Siyasi bilinç, kaotik bir isyan ya da düzensiz bir ayaklanma değildir; aksine İslam’da yönetimin doğasını idrak etmektir, zira İslam'da egemenlik şeriata, otorite ise ümmete ait olup yöneticiye marufta işitmek ve itaat etmek üzere biat edilir, Allah’ın hükümlerini uygulamakla yükümlüdür ve bunlara muhalefet etmesi halinde muhasebe edilir. Dolayısıyla ümmet, yönetimin şerî ve doğru bir biat yoluyla gerçekleşen rızaya dayalı bir sözleşme olduğunu, zorla ele geçirilme ve kuralları olmayan mutlak bir yetki olmadığını anladığında, o zaman bizzat şerî mefhumu kendisini tanımlamış olacaktır.

Bu nedenle rejimler, bu mefhumun yayılmasından korkmaktadırlar; çünkü bu mefhum, kendi gerçeklikleri ile İslam’ın hükümleri arasındaki çelişkiyi ortaya çıkaracaktır. O halde kanunların kaynağı nedir sorusu sorulduğunda, kanunların kaynağı Kitap ve sünnet midir yoksa beşerî yasalar mıdır? Kamunun servetlerinin, neden onları özelleştirmeye ve ipoteğe açık hale getiren kapitalist bir sistem içinde yönetildiği sorulduğunda... Şerî olarak asıl olan Müslümanların tek bir İmam altında birleşmesi iken, neden ümmetin birbiriyle çatışan devletlere bölündüğü tartışıldığında... İşte o zaman tartışma, kısmi iyileştirmelere ilişkin idari bir tartışma değil, ideolojik siyasi bir tartışma olacaktır.

Ümmetin asli siyasi mefhumları ortadan kaldırılmış ve onların yerine, akide bağı yerine dar milliyetçilik gibi ithal mefhumlar getirildiği gibi ümmetin maslahatı yerine bölgesel çıkar, egemenliğin şeriata ait olması yerine uluslararası meşruiyet ve helal-haram yerine faydacılık getirilmiştir. Ve zamanla birçok insan, bu gerçekliğe değiştirilmesi imkânsız olan bir kader olarak bakmaya başlamıştır. Ancak bilincin geri kazanılması, bu yapının ümmetin tarihinde geçici bir unsur olduğunun ve asıl olanın, İslam’ı uygulayan ve onu dünyaya bir risalet olarak taşıyan bir devletin varlığı olduğunun idrak edilmesi anlamına gelmektedir.

Rejimler tartışmayı kendi sınırları içinde tutmaya çalışmaktadır; zira bir yetkilinin yolsuzluğunu eleştirmeye ya da ekonomik reform talep etmeye izin veriyorlar ancak, sistem, “İslam akidesinden mi kaynaklanıyor veya anayasal, ekonomik ve siyasi yapı, akide ve şeriatın hükümlerine mi dayanmaktadır?” şeklindeki köklü bir soru gündeme geldiğinde sıkılıyorlar. Çünkü bu soru ümmeti, sistem içinde reform yapma çemberinden, sistemin kapsamlı bir şekilde değiştirilmesi çemberine taşımaktadır.

Bu bağlamda çatışma, kişiler çatışması değil, fikirler çatışması haline gelmektedir. Dolayısıyla bir fikir netleşip, genel bir uyanıklıktan kaynaklanan kamuoyu bilincine dönüştüğünde, o zaman baskı araçlarının ortadan kaldıramayacağı bir güç oluşturacaktır. Nitekim tarih, milletlerin sadece sayısal çoğunlukla değil, aksine net bir projeyle harekete geçtiğini kanıtlamaktadır; zira Sahabeler (Allah onlardan razı olsun) ne sayı ne de teçhizat bakımından üstün değillerdi; ancak onlar, akidelerinden kaynaklanan ideolojik siyasi bir projeye sahiptiler ve böylece dünyanın çehresini değiştirmişlerdir.

Bugün, şerî bir hüküm ve İslami hayatı yeniden başlatmanın pratik metodu olarak Hilafet projesi gündeme geldiğinde, rejimler onu hızla şeytanlaştırmaktadır; bu ise şiddet veya kaosa davet ettiği için değil, rejimlerin dayandığı temele darbe indirdiği içindir. Bu proje, egemenliği insan yapımı anayasaya değil şeriata vermekte, kamunun servetlerini, şeriatın hükümlerine göre yönetilen ümmetin mülkiyeti haline getirmekte ve uluslararası ilişkileri ise, bağımlılık ve rehin olma üzerine değil, İslam’ı dünyaya davet ve cihad yoluyla taşımaya dayalı kılmaktadır.

Rejimlerin korktuğu bilinç, günlük krizleri sistemin aslıyla ilişkilendiren bir bilinçtir. Zira ekonomik kriz sadece kötü bir yönetim değil, aksine kapitalist sistemin benimsenmesinin bir sonucudur. Ayrıca siyasi bağımlılık, taktiksel bir hata değil, aksine uluslararası sistemle yapısal bağlantının bir ürünüdür. Dolayısıyla parçalanma, coğrafi bir tesadüf değildir; aksine birleştirici devleti yıkmanın ve onun yerine bölgeselci devletleri getirmenin doğrudan bir sonucudur.

Ümmete şunu hatırlatırız; bu Kitap sadece minberlerde okunmak için değil, aksine kendisiyle hüküm vermek için indirilmiştir. Zira Kitapta, yönetimle ilgili, marufta itaatle ilgili ve Allah’ın indirdiklerinden başkasıyla muhakeme olunmanın haram olmasıyla ilgili ayetler vardır. Dolayısıyla Kur'an insanı, şehvetinin egemenliğinden kurtarmaktadır; evet, ancak o, insanı akidesine aykırı olan gerçekliğe boyun eğmekten de kurtarması gerekir. Bu yüzden siyasi bilinç, ibadetin ruhundan uzaklaşmak değildir, aksine ibadetin bir uzantısıdır; zira Allah'ın hükmünü ikame etmek, en büyük ibadetlerden biridir.

Ümmet, İslam temelinde siyasi bilincini yeniden kazanırsa, o zaman geçici kazançlar peşinde koşmaz; aksine siyasi varlığı, akide temelinde yeniden inşa edecek köklü bir değişim peşinde koşar. Bu değişim, duygusal tepkilere değil, aksine ideolojik ve düzenli siyasi çalışmaya, yabancı mefhumların sahteliğini ortaya çıkaran fikri çatışmaya ve rejimlerin yabancı projelerle olan bağlarını ifşa eden siyasi bir mücadeleye dayanmaktadır.

Bu nedenle rejimler, net ve tutarlı bir fikir karşısında titriyorlar; çünkü onlar, ümmetin, tek bir imamın İslam'ın hükümlerini üzerine uygulamasının farz olduğunu ve İslam'a göre yönetmeyen rejimler altında parçalanmış bir halde kalmasının toplu bir günah olduğunu idrak ettiğinde, ideolojik bir alternatifin kurulması için bir çalışmaya yöneleceğini biliyorlar. İşte o zaman fikir bir güce, kanaat bir kamuoyuna, kamuoyu ise bir değişim iradesine dönüşecektir.

Bugün ümmetin savaşı, silahlı bir savaştan çok, fikri ve bir bilinç savaşıdır. Zira fikir ve bilinç galip gelirse, uydurma meşruiyetler yıkılacak ve İslam akidesinden kaynaklanan gerçek meşruiyet ortaya çıkacaktır. Yine ümmet, ideolojik siyasi projesine geri geri döndüğünde, duygusal bir slogan olarak değil, aksine ümmete vahdetini, onurunu ve liderliğini geri kazandıracak kapsayıcı siyasi bir gerçeklik olarak İslami hayatı yeniden başlatmanın ilk adımını atmış olacaktır.

وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللّهُ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ “Allah’ın indirdikleriyle hükmetmeyenler kâfirlerdir.” [Maide 44]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Sa’d Samir - Mısır

Haber-Yorum

Mısır Rejimi: Washington’da Dilenme, Saat Dokuzda Dükkanları Kapatma ve Davet Taşıyıcılarını Takip Edip Onları Hapishanelerinde Zorla Kaybettirme Arasında

Haber:

Mısır Başbakanı Mustafa Medbuli, dükkanların ve alışveriş merkezlerinin kapanış saatlerini düzenleyen bir karar yayınladı. Karara göre tüm genel dükkanlar, restoranlar, kafeler ve alışveriş merkezleri her gün saat 21.00'den itibaren kapatılacak. Ancak perşembe, cuma ve resmi tatil günleri hariç tutulacak olup bu günlerde ise saat 22.00'de kapatılacaktır. Karar, aynı tarihlerde spor kulüplerini, spor tesislerini ve gençlik merkezlerini de kapsamaktadır; ancak marketler, eczaneler ve fırınlar ile bazı turistik bölgeler ve oteller için özel istisnalar bulunmaktadır. Ayrıca kararın uygulanmayacağı istisnalar arasında dört il (Güney Sina, Luksor, Asvan ile Kızıldeniz'deki Hurgada ve Marsa Alam şehirleri) de bulunmaktadır. Bu karar, devletin enerji tüketimini rasyonelleştirme ve piyasaları düzenleme planı kapsamında 28 Mart 2026 Cumartesi gününden itibaren bir ay süreyle yürürlüğe girecek. Bu süre zarfında evlere 24 saat boyunca sipariş teslimatı hizmeti verilmeye devam edilecektir. (El-Yevm es-Sabi)

Yorum:

Amerika’ya bağlı ülkeler, Amerika ve onun beslemesi Yahudi varlığının yürüttüğü savaşın faturasını ödemeye başladı. Kinane halkı da dahil olmak üzere bölgedeki halklar, bu savaşın sonuçlarının yükünü taşımaya başladı. Ayrıca Mısır rejimi bu olaylara seyirci kalırken, İmam Müslim ve İmam Buhari’nin ülkesi saldırıya maruz kalmaktadır. Yine son iki yıldır İmam Şafii'nin ülkesi Gazze'de Yahudiler tarafından işlenen katliamlara da seyirci kalmaya devam etmektedir.

Mısır rejiminin dükkanları ve alışveriş merkezlerini akşam saat dokuzda kapatma kararı, ulus devletin yapısal acziyetinin ve hayal kırıklığının yeni bir yüzünü ortaya çıkarmıştır; zira acil koşullar veya enerji krizleriyle gerekçelendirilen bu karar, özünde rejimin Amerika'ya bağımlı olduğunu ve onun bölgedeki suç niteliğindeki maceralarının sonuçlarını üstlendiğini, ayrıca insanca bir yaşamın en temel unsurlarını ve günlük ekonomik faaliyetleri güvence altına almaktan aciz kaldığını açıkça itiraf etmektedir. Bu zorla kapatma sadece ışıkları söndürmekle kalmamakta, aksine akşam saatlerindeki alım satım faaliyetlerine bağımlı olan binlerce ailenin geçim kaynaklarını da kesmekte ve şehirlerin gecelerini, zaten ağır yükler altında ezilen insanların acılarını daha da kötüleştiren ürkütücü bir sessizliğe dönüştürmektedir.

İşte burada çarpıcı ve şok edici bir çelişki ortaya çıkmaktadır; zira devlet, enerji kaynaklarının bolluğuna ve özellikle de onu çıkaran ve bu sayede ümmete karşı güçlenen Yahudi varlığı lehine elinden kaçırdığı doğal gaz kaynaklarına rağmen, dükkanların ışıklarını açık tutamadığını veya insanların geçim kaynaklarını koruyamadığını iddia ederken, güvenlik güçlerinin tüm uyanıklığı ve enerjisiyle uyumadığını, aksine tüm teknik ve maddi imkânlarını Hilafetin kurulması için çalışan davet taşıyıcılarını takip etmek için kullandığını görmekteyiz; zira güvenlik güçleri, sanki enerjilerini sadece düşünceyi bastırmak ve ümmetin kalkınması için çalışanların iradesini kırmak için seferber ediyorlarmış gibi gecenin sessizliğinde evlere baskın düzenleyip onları kaçırmaktadırlar.

Hizmetlerin yetersizliği ve geçim kaynaklarının kesilmesi ile baskıcı seferberlik arasındaki bu çelişki, rejimin, tebaanın işlerini gözetme konusundaki başarısızlığından kaçarak iktidarını korumaya yöneldiğini ortaya koymaktadır; zira rejim, dış güçlere olan ipoteğini örtbas etmek için meşru alternatifin sesini susturmayı en büyük önceliği olarak görmektedir. Kaynakları üzerinde egemenlik sahibi olmadığı için akşam saat dokuzda vatandaşlarının yüzüne kapılarını kapatan ve içine kapanan bir devlet, ülkemizi yeşil kağıdın bir tüketim pazarı ve ipoteği haline getiren küresel kapitalist sisteme bağımlılık tuzağına düşmüş bir devlettir. Oysa davet taşıyıcıları, köklü projeleriyle bu ipoteği ifşa etmek için harekete geçerek, Allah'ın şeriatında hayati kaynakların kamu malı olduğunu ve bu kaynaklardan tebaanın mahrum bırakılamayacağını, hareketlerinin ve geçim kaynaklarının yağmacı şirketleri memnun etmek ya da uluslararası güçlerin emirlerine boyun eğmek için kısıtlanamayacağını vurgulamaktadırlar.

İşte bu nedenle Nübüvvet Minhacı üzere Hilafet Devleti'ni kurmak için çalışan davet taşıyıcılarına saldırmak, Hilafet Devleti'nin şafağının doğmasından korkan rejimin, kendi ayıbını örtbas etmek için yaptığı umutsuz girişimden başka bir şey değildir; çünkü Hilafet, Amerika ve Yahudiler için bir tehdit teşkil etmektedir; ayrıca zorla kapatma ya da geçim kaynaklarının kesilmesini tanımayan Hilafet, yağmalanan kaynakları geri elde etmeye ve bunları sömürgeci maceraların sarsamayacağı gerçek bir egemenliğin temeli haline getirmeye dayanmaktadır.

Köklü çözüm, kapanış saatlerini değiştirmekte ya da kredi dilenmekte değil; aksine Mısır halkını başarısız politikaların rehinesi haline getiren sistemi değiştirmekte ve tebaasının önüne ışıklarını söndürmeyen, dahası tüm ümmet için kalkınma kandillerini yakan bir devletin gölgesinde insanın onurunu ve onurlu bir yaşam hakkını güvence altına alan Hilafet projesinin etrafında kenetlenmekte yatmaktadır. Zira Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: إنَّمَا الْإِمَامُ ‏‏جُنَّةٌ ‏‏يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ فَإِنْ أَمَرَ بِتَقْوَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَعَدَلَ كَانَ لَهُ بِذَلِكَ أَجْرٌ وَإِنْ يَأْمُرْ بِغَيْرِهِ كَانَ عَلَيْهِ مِنْهُ “İmam bir kalkandır. Onun ardında savaşılır, onunla (tehlikelerden) korunulur. Şayet o, Allah Azze ve Celle’ye karşı takvayı emreder ve adaletle hükmederse bundan dolayı sevap kazanır. Bunun dışında bir şey emrederse o zaman yaptıkları kendi aleyhine olur.” [Sahih-i Müslim]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi Radyosu İçin Yazan
Said Fazıl - Mısır

Başbakan Kâmil İdris, gümrük kapılarında herhangi bir yeni harç veya vergi eklenmemesi yönünde talimat verdi; Ayrıca Maliye Bakanlığı, Gümrük, Vergi İdaresi, Eyaletler ve Sınır Kapıları Yönetimi gibi hükümet kurumlarına bu talimatın derhal uygulanması talimatını verdi. Başbakanın bu talimatı, Arkin Sınır Kapısı’nda yaşanan krizin ardından geldi. Sınır kapısında tek bir otobüse dayatılan vergi miktarının 1.350.000 Sudan Sterlini’ne ulaşması üzerine otobüs şoförleri greve gitmiş, yüzlerce araç mahsur kalmış ve Mısır’dan Sudan’a dönmeye çalışan yerinden edilmiş insanların yolculuğu büyük bir çileye dönüşmüştü.

Burada Başbakan’a ve hükümetine sorulması gereken asıl soru şudur: Başbakanın yeni harç veya vergi eklenmemesi talimatını vermesine neden olan sınır kapılarında neden en başından beri vergi ve harçlar alınmaktadır? İster araçlardan isterse yolculardan olsun bu paraların alınmasının şer’i hükmü nedir?! İslam, devletin halkından hangi yollarla mal alabileceğini ve bu malların nerelere harcanacağını açıkça belirlemiştir. Ancak Sudan’da uygulanan vergi sistemi, Batı kaynaklı kapitalist bir temele dayanmaktadır. İslam’a göre devletin, bir kimseden onun rızası olmadan malını alması caiz değildir. Peygamber SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyuruyor:

إنَّ دِمَاءَكُمْ وَأَمْوَالَكُمْ وَأَعْرَاضَكُمْ عَلَيْكُمْ حَرَامٌ، كَحُرْمَةِ يَوْمِكُمْ هَذَا، فِي شَهْرِكُمْ هَذَا، فِي بَلَدِكُمْ هَذَا “Böylesi kutsal bir beldede ve böylesi kutsal bir ayda bu gününüzün kutsallığı gibi mallarınızı kanlarınız ve onurlarınız da birbirinize karşı kutsaldır.” ^{[Müttefikin aleyh]}

Ayrıca araç sahiplerine vergi ve harç yüklemek, doğal olarak bilet fiyatlarının artmasına yol açar. Yani mal ve hizmetlere uygulanan tüm dolaylı vergiler fiyatların yükselmesine neden olur. Bu ise şer’an haramdır. Zira Peygamber SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur:

مَنْ دَخَلَ فِي شَيْءٍ مِنْ أَسْعَارِ الْمُسْلِمِينَ لِيُغَلِّيَهُ عَلَيْهِمْ كَانَ حَقًّا عَلَى اللَّهِ أَنْ يُقْعِدَهُ بِعُظْمٍ مِنَ النَّارِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ “Kim Müslümanlara karşı fiyat arttırmak için onların fiyatlarından bir şeye müdahale ederse, o kimseyi kıyamet gününde bir ateş yığınına oturtmak Allah’ın üzerine hak olur.”

İslam’da devlet; insanlara zorluk çıkaran, üzerlerindeki yükleri artıran bir tahsildar devlet değil, bir gözetim/bakım devletidir. Özellikle insanların savaş nedeniyle mallarını ve mülklerini kaybettiği bu zor şartlarda, onları daha da zor durumda bırakmak asla kabul edilemez. Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem , Ümmete zorluk çıkaranlara Allah’ın da zorluk çıkarması için beddua etmiş ve şöyle buyurmuştur:

اللَّهُمَّ مَنْ وَلِيَ مِنْ أَمْرِ أُمَّتِي شَيْئاً فَشَقَّ عَلَيْهِمْ فَاشْقُقْ عَلَيْهِ، وَمَنْ وَلِيَ مِنْ أَمْرِ أُمَّتِي شَيْئاً فَرَفَقَ بِهِمْ فَارْفُقْ بِهِ “Allahım! Kim ümmetimin işinden bir şey üstlenir, sonra da onlara sıkıntı verirse, sen de ona sıkıntı ver. Kim de ümmetimin işinden bir şey üstlenir, sonra da onlara nazik ve iyi davranırsa, sen de ona iyi davran.”

Bugün insanların İslam Devleti’ne, yani Nübüvvet metodu üzere Hilafet’e ne kadar da çok ihtiyacı vardır! Hilafet, onları sadece insanların ceplerini gören, onları sıkıntıya sokmaktan ve yoksullaştırmaktan başka bir şey için çalışmayan açgözlü Kapitalizmin cehenneminden kurtaracaktır. Şüphesiz Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilafet Devleti, malı ancak şer’i yolla alacak, dahası insanların işlerini hak ve adaletle güdecek ve onlara Allah’a itaat içinde onurlu bir hayat sunacaktır. Öyleyse gelin, hep birlikte Rabbimizi razı edecek ve bizi izzetli kılacak olan bu nizamın kurulması için çalışanlarla birlikte çalışalım.

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا للهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ “Ey iman edenler! Size hayat verecek şeylere sizi çağırdığı zaman, Allah ve Rasûlü’ne icabet edin.” ^{[Enfal 24]}