Ramazan Serisi - İslam Tarihinin Aydınlatıcı Anları
Dördüncü Bölüm

İşkence Bir Devrim Ortaya Çıkarmaz
Sabır ve Güç İnşa Etmek Çıkarır

Mekke döneminin ilk yıllarında sahne, hayal bile edilemeyecek derecede sertti. Zira Bilal, Mekke'nin kavurucu kumlarında sürüklenmiş, Habbab kızgın demirle dağlanmış, Yasir ailesi şehit oluncaya kadar işkenceye maruz kalmışlardı. Dolayısıyla kan dökülmüş, kırbaçlar kaldırılmış ve zayıflar acımasızca hedef alınmışlardır. Ama savaşa izin verilmemiştir. Davet silahlı çatışmaya dönüşmemiş ve Sahabelerden de misilleme talebinde bulunulmamıştır. Burada kişinin aklına şu soru takılıyor:Karşılık verme gücü olmasına rağmen neden bu kadar sabır gösterildi? Zulüm şiddetlenmesine rağmen neden çatışma ertelendi?

Cevap, metodun derinliğini ortaya koymaktadır. Zira Mekke merhalesi devlet merhalesi olmamıştır, aksine kuruluş merhalesi olmuştur. Çünkü Müslümanların kendilerini koruyacak siyasi bir varlıkları, harekete geçebilecekleri bir toprakları ve işlerini düzenleyecek bir mekanizmaları yoktu. Dolayısıyla onlar, kabile geleneklerinin ve güçlü ittifakların hakim olduğu düşmanca bir toplumda dağınık halde olan bireylerden ibarettiler. Bu yüzden o vakit askeri çatışmaya girmek güç dengesini değiştirmeyecek, aksine davetin daha beşiğindeyken ortadan kalkmasına yol açacaktı. Dahası dökülecek kan yeni bir sistem ortaya çıkarmayacak, aksine bizzat fikrin kendisini ezmek için bir gerekçe olarak kullanılacaktı.

Bu nedenle bu merhaledeki Kur'ani söylem, akideyi inşa etmeye, kalpleri sabitleştirmeye ve bilinci şekillendirmeye odaklanmıştı. Bunun için sabır ve sebatla ilgili ayetlerin yanı sıra insanı Allah'tan başkasından korkmaktan kurtaran ayetler nazil olmuştur. Ayrıca sabır, teslim olmak değildir, aksine ritmi ayarlamak demektir. Yani fiili çatışmanın şartlarının sağlandığı bir sonraki merhale için yapılan bir hazırlıktır. Bu yüzden acizlikten kaynaklanan sabır ile her merhalenin araçları olduğunu gören stratejik bir vizyondan kaynaklanan sabır arasında büyük bir fark vardır.

Habbab bin Eret Radıyallahu Anh gelip çektiği işkenceyi şikayet edince, Sahih-i Buhari'de geçtiği gibi Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ona şöyle demiştir: وَاللَّهِ لَيَتِمَّنَّ هَذَا الْأَمْرُ حَتَّى يَسِيرَ الرَّاكِبُ مِنْ صَنْعَاءَ إِلَى حَضْرَمَوْتَ لَا يَخَافُ إِلَّا اللَّهَ وَالذِّئْبَ عَلَى غَنَمِهِ، وَلَكِنَّكُمْ تَسْتَعْجِلُونَ “Yemin ederim ki Allah mutlaka bu dini hâkim kılacaktır. Öylesine ki yalnız başına bir atlı, Allah’tan ve sürüsüne kurt saldırmasından başka hiçbir şeyden endişe etmeksizin Sana’dan Hadramut’a kadar emniyetle gidecektir. Ne var ki siz acele ediyorsunuz.” Anlamın anahtarı şu son cümledir: وَلَكِنَّكُمْ تَسْتَعْجِلُونَ “Ne var ki siz acele ediyorsunuz.” Zira zayıflık anında acele etmek cesurca görünebilir ama uzun bir sabırla inşa edilen şeyleri yok edebilir. Dolayısıyla Nebevi vizyon, anlık acının ötesini görüyordu; yani kurulacak olan devleti, uygulanacak sistemi ve uygulanacak adaleti görüyordu; ancak bu, hesaplanmış bir yolla olacaktı.

Bu ders, günümüz gerçekliğinde güçlü bir yankı uyandırmaktadır. Zira meşru bir öfkeyle harekete geçen ancak yeterli hazırlık veya kapsamlı bir vizyon olmadan eşitsiz bir çatışmaya giren ve kendisine karşı ayaklandıkları yapıyı değiştirmeden ağır kayıplarla sonuçlanan kaç hareket olmuştur? Geçici duygusal patlamalara dönüşüp aynı gerçekliği yeniden üretmek için hızla engellenip istismar edilen kaç mazlumiyet olmuştur? Öfke, insani doğal bir mefhumdur; ancak onu bir değişim aracına dönüştürmek, sadece alevlenen kalbi değil, sonuçlarını tartan bir aklı gerektirir.

Öte yandan sabır, zulmü kabul etmek veya onu haklı çıkarmak anlamına gelmez. Aksine Kur'ani mefhumda sabır, boyun eğmek değil, bilakis merhaleye uygun vesilelerle gerçekliği değiştirmek için çalışmaya devam ederken ideoloji üzerinde sebat etmektir. Mekke'de yapılan çalışmalar, küfür fikirlerinin yıkılmasını ve İslam fikirlerinin inşa edilmesini, devlet adamlarının olduğu güçlü bir kitlenin oluşturulmasını, İslam fikirlerinin onlarda somutlaşmasını ve Akabe biatinde olduğu gibi projeyi kucaklayacak topraklar aranmasını temsil etmekteydi. Nitekim Medine'de devlet kurulduğunda, yönetim değişmiş, savaşmaya izni verilmiş ve çatışma, iki farklı siyasi varlık arasındaki çatışmanın yönetiminin bir parçası haline gelmişti.

Bu iki merhalenin arasını karıştırmak büyük sorunlar doğurur. Zira merhalenin gerçekliğini görmezden gelen bir kimse, zamanı gelmeden bir çatışmaya davet edebilir, bu da insanların kaybetmesine ve fikrin yok olmasına yol açabilir.

Bugün dünyada, işgal, despotluk, ekonomik bağımlılık ve kültürel hegemonya gibi birçok zulüm şekilleri tekrar etmektedir... Bu zorluklara verilen cevap ise, pratik bir programdan yoksun aceleci tepkiler veya hamasi sloganlar olmamalıdır. Bu yüzden uzun soluklu bir bilince, parametreleri açık olan bir projenin formüle edilmesine, ardından da bu projeyi koruma gücüne sahip olmak için çalışmaya ihtiyaç vardır. Bu olmadan acı tekrar etmeye devam edeceği gibi onunla birlikte duygusal tepkiler de devam edecektir.

Taşımış olduğu tüm anlamıyla Ramazan bize, gerçek gücün nerede yattığını hatırlatmaktadır. Oruç tutan kişi, Allah'a itaat ederek asıl olarak helal olan şeylerden uzak durur ve arzularını kontrol etmeyi öğrenir. Aynı şekilde kalkınmak için çalışan grupların da duygularını kontrol etmesi ve vacip olan çalışma ile kaçınılmaz çatışmalar arasında ayrım yapması gerekir. Her mazlumiyet hemen bir çatışmaya yol açmayacağı gibi her sabır da zayıflığın bir alameti değildir. Bazen gücün en büyük göstergesi, koşullar olgunlaşıp şartlar tamamlanıncaya kadar bilinçli bir şekilde bekleyebilme, sessizce ve derinlemesine çalışabilme gücüdür.

Sabır, negatif olasılığın olduğu bir ders değildir, aksine bir zaman yönetimidir. Sabır, gerçek değişimin birikimli bir süreç olduğunu ve kan döküldüğünde bunun, hızla sona eren kahramanca bir sahne değil, yeni bir gerçeklik üreten bir bağlamda olması gerektiğini idrak etmektir. Mekke'nin kırbaçları ile Bedir'in kılıçları arasında, fikre dayalı ideolojik İslami şahsiyetin inşa edilmesinin doldurduğu bir zaman mesafesi vardır. Bu mesafe olmasaydı, Bedir asla gelmezdi.

Şimdi bizler, Nübüvvet Minhacı üzere Raşidi Hilafetin gölgesinde, El-Aksa ve İsra'yı kurtaracak yeni bir Bedir bekliyoruz.

Hizb-ut Tahrir Mısır Vilayeti Medya Bürosu

Haber-Yorum

Bangladeş Bir Yol Ayrımında: ABD Askeri Anlaşmasının Gizli Maliyeti ve Ruveybidaların İstilası!

Haber:

Bangladeş Dışişleri Bakanlığı'na göre, ABD'nin Güney ve Orta Asya İşlerinden Sorumlu Dışişleri Bakan Yardımcısı Paul Kapur'un Mart ayı başında Bangladeş'i ziyaret etmesi planlanıyor. Bakanlık tarafından yapılan açıklamaya göre, bu konu bugün ABD'nin Bangladeş Büyükelçisi Brent T. Christensen ile Dışişleri Bakanı Dr. Halil Rahman arasında bakanlık merkezinde yapılan toplantıda görüşüldü. Ayrıca iki taraf ticaret ve yatırım, savunma ve güvenlik, kalkınma ortaklığı, göç ve halklar arası bağlantılar gibi önemli işbirliği alanlarını da gözden geçirdi. (Daily Star, 23 Şubat 2026)

Yorum:

Mart ayı başında ABD Dışişleri Bakanlığı Bakan Yardımcısı Paul Kapur'un yapacağı ziyaret, iki savunma anlaşmasının imzalanması için ABD'nin yoğun baskılarının ardından ulusal egemenlik konusundaki endişeleri artırmıştır; nitekim Başkan Trump kısa süre önce Bangladeş Başbakanı'ndan, bu iki anlaşmayı sonuçlandırmak için kararlı adımlar atması talebinde bulunmuştu. İlk anlaşma (GSOMIA) askeri tesislerimizi yabancı denetime açarken, ikinci anlaşma (ACSA) ülkemizi ilan edilmemiş bir Amerikan korumasına dönüştürebilir. Bu askeri hamle, seçimlerden önce yapılan ve ülkenin 15 milyar Dolar değerinde sıvılaştırılmış doğal gaz, Boeing uçakları ve ABD tarım ürünlerini ithal etmesini taahhüt eden felaket bir ticaret anlaşmasının ardından gelmiştir;bu da gizli bir anlaşmanın gölgesinde finansal rezervlerimizi Amerikan şirketlerinin çıkarlarının rehinesi haline getirmektedir.

Endişe verici olan şey ise, bu planın mimarının, yakın zamana kadar geçiş hükümetinin ulusal güvenlik danışmanı olarak görev yapan ve bu anlaşmaların yapılmasını denetlediği yaygın olarak kabul edilen Dr. Halil Rahman olmasıdır. Zira kendisi, teknokratlık kisvesi altında aniden dışişleri bakanı olarak atanmış olup bu hamle, Dakka'da dış politikayı fiilen kimin yönlendirdiğini açıkça ortaya koymaktadır.

Bizim sözde yöneticilerimiz, siyasi bekalarının Washington'u razı etmeye bağlı olduğunu yanılgısına kapılarak emanete ihanet ediyorlar ve Washington'un hoşnutsuzluğunun iktidardan uzaklaştırılmalarına yol açacağı korkusu içinde yaşıyorlar; bu nedenle egemen bir devletin liderleri olmaktan ziyade Washington'un itaatkar hizmetkarları haline gelmişlerdir. Zira onlar, Amerika'ya olan bağımlılıklarının ne kadar kırılgan olduğunu fark edemiyorlar; tıpkı Suudi Arabistanlı üst düzey bir yetkili El Cezire'ye verdiği röportajda şöyle dediği gibi: “Washington, İsrail'i korumak için, topraklarında Amerikan üsleri bulunan Körfez müttefiklerini terk etti ve onları İran saldırılarına karşı savunmasız bıraktı. ”

Peygamberin hadislerinde bahsedilen ve Batı hegemonyasının ajanları olarak çalışan bu Ruveybida yöneticiler ve aptal sefihler, eşitsiz ticaret anlaşmaları, kısıtlayıcı fikri mülkiyet sistemleri ve derin kültürel bağımlılık yoluyla yumuşak sömürgeciliğin çeşitli biçimlerine devam ederek bizleri, Amerikan hegemonyasından kurtulmanın imkansız olduğuna ikna etmeye çalışıyorlar; ancak tarih, onlardan önceki Saddam, Beşar, Mübarek ve Hüseyin gibi tiranların, Amerikan çıkarlarına hizmet etme rollerini tamamladıktan sonra kağıt bir peçete gibi atıldıklarını kanıtlamaktadır. İran'da, rejimi uzun süredir Amerikan jeopolitik hesaplamaları kapsamında manevra yapmaya çalışan Hamaney bile, bizzat razı etmeye çalıştığı gücün kendisi tarafından yutularak durumuna son verilmiştir; dolayısıyla Washington'ı memnun etme telaşında olan bu yöneticiler, sahte bir güvenlik duygusu uğruna ülkenin geleceğini ipotek etmektedirler.

Gerçek kurtuluş, meşruiyetlerinin kaynağı olarak kendi ümmetlerini değil de Amerikan büyükelçiliğini kabul eden bu ajan yöneticilerin ortadan kaldırılmasıyla başlar; zira onların ortadan kaldırılmasıyla, doğal vesayetimizi, yani vaat edilen Raşidi Hilafeti yeniden tesis etmek için saflarımızı yeniden birleştireceğiz; çünkü bizim için egemenlik ve onuru sağlayacak ve bizi her türlü bağımlılık ve sömürgecilikten kurtaracak olan sadece Hilafettir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
İrtiza Çaudrî – Bangladeş

Özbekistan Din İşleri Komitesi Baş Uzmanı’nın; cuma tebriki de dahil olmak üzere her türlü İslami içeriğin paylaşılmasının kanunen yasak olduğunu duyurduğu video görüntüsü, sosyal medya platformlarında geniş yankı uyandırdı ve sert tartışmalara yol açtı. Bu skandala Özbekistan Müslümanları Dini İdaresi’nin verdiği tepki ise rejimin karakterini bir kez daha ifşa etti: İdare, dini özgürlükleri savunmak yerine, halkı yanlış bilgi yaymaktan dolayı hapisle tehdit eden bir bildiri yayınladı. Bugün Özbekistan’da, yıllar önce atılmış bir “beğeni” (like) bile suç sayılarak Müslümanların yıllarca zindanlarda çürümesine neden olabiliyor. Bu ülkede rejim için İslami içerikten daha “tehlikeli” hiçbir şey yoktur!

Özbekistan’da insanlar sosyal ağlarda istedikleri her şeyi yayınlayabilir; sayfalarında müstehcen, bayağı ve uygunsuz içerikler paylaşabilir, yanlış inançlara dayalı her türlü görüşü ifade edebilir, hatta İslami kutsallara hakaret edebilirler. Ancak, devlet tarafından izin verilmiş resmi kaynaklardan olsun ya da gayri resmi ve yasaklı olsun, İslami kaynaklardan birkaç kelime bile paylaşmak tamamen imkânsızdır. Özbek rejimi bunu Özbekistan’ın laik bir devlet olduğu iddiasıyla meşrulaştırmaya çalışmaktadır.

Ancak aklı başında olan herkes, rejimin aslında İslam’ı, akidesini ve hükümlerini toplumdan söküp atma gayreti içerisinde olduğunu bilir. Bu politika, zalim diktatör Kerimov’un başlattığı ve arkasında hiçbir iz bırakmadan sürdürdüğü politikanın devamıdır. Bu amaç uğruna rejim, bizzat kendisinin kabul ettiği ilke ve kanunları dahi hiçe saymaktadır.

Bizim Müslüman halkımıza her zaman söylediğimiz gibi, demokratik kapitalist sistemde düşünce özgürlüğü ve din özgürlüğü söylemlerinin amacı Müslümanların dinlerini özgürce yaşamalarını sağlamak değildir. Aksine amaç, onları İslam’dan ve onun hükümlerinden uzaklaştırmaktır. Din İşleri Komitesi uzmanı bunu açık ve net bir şekilde ifade etmiştir. Nüfusunun %90’ından fazlası Müslüman olan bir ülkede, Müslümanların kendi aralarında din hakkında konuşmaları, hatta birbirlerinin Cumasını tebrik etmeleri bile yasaklanmıştır! Kısacası İslam hakkında konuşmak, onun propagandasını yapmakla eşdeğer tutulmakta ve bu da Özbekistan’daki laiklik ilkelerine aykırı görülmektedir.

Özbek rejiminin dayattığı bir diğer garip uygulama da şudur: Herhangi bir kişi İslâmî bir içerik yayımlamak isterse —içerik devlet tarafından onaylanmış resmî bir kaynaktan alınmış olsa bile— önce dinî idareden izin almak zorundadır. Hem Din İşleri Komitesi hem de Dini İdare, birlikte hareket ederek rejimin bu politikasını uygulamak için çanla başla çalışmaktadır. Elbette bu olayların mübarek Ramazan ayının ilk günlerinde yaşanması tesadüf değildir. Çünkü bu mübarek ayda halkımızın dinine olan sevgisi, özlemi ve salih amellere olan meyli artmaktadır. Rejim ise bundan rahatsız olmakta ve Müslümanların bu duygularını bastırmak için elindeki bütün araçları kullanmaktadır. Ancak unuttuğu bir şey var: Allah’ın diniyle savaşan her zalim ve müstebit rejimin akıbeti, dünyada utanç ve zillet, ahirette ise hüsran ve pişmanlık olmuştur!

Ülkemizdeki Müslüman erkek ve kadınlara mesajımız şudur: Bugün dünyada yaşanan gelişmeler zafer sabahının yaklaştığını göstermektedir. Biz şu an zifiri bir karanlık içinde yaşıyoruz; fakat bu karanlık uzun sürmeyecektir. Allah’ın dinine sımsıkı sarılanlar, sabredenler ve sebat edenler; bu karanlıktan selametle ve yüzleri ak bir şekilde zafer şafağına çıkacaklardır.

Öyleyse dininize sımsıkı sarılın, zalimlerin baskı ve tehditlerine boyun eğmeyin! Onlara vereceğiniz en güzel cevap; yalnızca Allah Subhânehu ve Teâlâ’ya tevekkül etmek, yalnızca O’ndan korkmak ve yalnızca O’na dayanmaktır!

وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا وَمَن كَفَرَ بَعْدَ ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ“Allah, içinizden, iman edip de salih ameller işleyenlere, kendilerinden öncekileri egemen kıldığı gibi onları da yeryüzünde mutlaka egemen kılacağına, onlar için razı olduğu dinlerini iyice yerleştireceğine, yaşadıkları korkularının ardından kendilerini mutlaka emniyete kavuşturacağına dair vaatte bulunmuştur. Onlar bana kulluk eder ve bana hiçbir şeyi ortak koşmazlar. Artık bundan sonra kimler inkâr ederse, işte onlar fasıkların ta kendileridir.” ^{[Nur 55]}