Haber-Yorum

“Sert Kararlılık” Örtüsünün Arkasında!

Haber:

Dikkat çekici dramatik bir gelişme olarak Suriye Savunma Bakanı General Murhaf Ebu Kasra, Birleşik Ortak Görev Gücü Kararlılık Operasyonu Komutanı General Kevin J. Lambert başkanlığındaki üst düzey bir Amerikan askeri heyetini kabul etti. Görüşme, Genel İstihbarat Servisi Başkanı Hüseyin Seleme’nin katılımıyla başkent Şam’da gerçekleştirildi.

Resmi kaynaklara göre, görüşmeler bölgedeki son güvenlik gelişmelerine odaklandı ve iki ülke arasındaki askeri işbirliği ve koordinasyon olanakları ele alındı. Bu toplantı, Suriye’nin bazı bölgelerini kontrol eden uluslararası koalisyonun liderleriyle Suriye’li askeri liderleri bir araya getirdiği için, Suriye siyasi sahnesinde alışılmadık bir gelişme olarak değerlendiriliyor.

Yorum:

Sert Kararlılık Operasyonu liderleriyle oturmak, sıradan bir diplomatik görüşmeden ibaret değildir; aksine bu, yaralar ve katliamlarla ağırlaşmış hafızayla doğrudan bir çatışmadır. Bugün kendini askeri koordinasyonda bir ortak olarak ortaya koyan sert kararlılık, 2014 yılından bu yana IŞİD’le mücadele gerekçesi altında Suriyelilerin iradesini kırmak için hiçbir yöntemi esirgemeyen aynı varlıktır.

İş birliği dili, kanın ve Airwars gibi insan hakları kuruluşlarının belgelediği rakamları ve bunların arkasındaki, vicdanları sarsan uzun bir katliamlar listesini silemez:

2016 Tuhar katliamı: Uçakların Halep kırsalında 100’den fazla sivili ezdiği an.

2019 Bağuz katliamı: Kampanyanın son günlerinde onlarca kadın ve çocuğun yok edilmesi.

2017 Mansura Okulu: Rakka’daki yerinden edilmişlerin sığınağının, toplu bir mezara dönüşmesi.

Bizzat kendisi, en düşük tahminle “kasıtsız” 1417’den fazla sivili öldürdüğünü kabul etmiş biriyle oturmayı insanın içi nasıl alabilir ki? Hiçbir zaman kadın, yaşlı ve çocuk arasında bir ayrım yapmamış birinden nasıl güvenlik talep edilebilir ki?

Bu katillerle koordinasyon kurmak, devrimin en basit sabiteleriyle çatışmaktır; nitekim Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem, onlardan yardım alma konusunda bizi uyarmış ve şöyle buyurmuştur: لَا تَسْتَضِيئُوا بِنَارِ الْمُشْرِكِينَ “Müşriklerin ateşiyle aydınlanmayın.” Onlar, savaşın ortasında bize zulmedenler olursa durum nasıl olur acaba?

Bu insanlar tuzak kuran şarlatanlar olup ümmetimizin hayrı için çalışmazlar; aksine ümmeti dininden saptırmak ve onun kalkınması için çalışan herkesle savaşmak için gece gündüz çalışırlar. Sert kararlılıkla oturmak, devrim halkının kanlarını hafife almaktır. Öte yandan ümmete karşı düşmanlıklarını hiçbir zaman gizlememiş olan gerçek düşmanlarına karşı ümmetin bilincinin bir sınavıdır. İbret alın ey akıl sahipleri; çünkü bizden öncekilerin yolculuklarında ve hain Batı’nın vaatleriyle yaşadıkları tecrübelerde, kurtuluş isteyen kimse için bir ibret vardır.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Abdu ed-Della (Ebu Munzir) - Suriye

17 Nisan’da ABD Başkanı Trump, “Mareşal harikaydı. Başbakan da Pakistan’da gerçekten çok iyiydi, u yüzden herhangi bir anlaşmanın imza törenine gidebilirim.” dedi. Daha önce de Beyaz Saray Sözcüsü Karoline Leavitt yaptığı açıklamada, “Başkan Trump için önemli bir noktaya değinmek istiyorum. Pakistanlılar inanılmaz arabulucu oldular ve dostluklarına ve çabalarına minnettarız. Bu müzakerelerde tek arabulucu onlar.” ifadelerini kullanmıştı. Asıl soru şudur ki: Gazze’de iki yıl boyunca Yahudi varlığının bombardımanlarına ve korkunç katliamlarına tam destek veren, İran’da kız öğrenci yurdunu bombalayan, elleri Müslümanların kanına bulanmış ve İran uygarlığını yok etmekle tehdit eden Amerika’nın firavunu Trump, neden Pakistan başbakanını ve mareşalini övüyor?

Çünkü Pakistan Başbakanı ve Mareşali, barış anlaşması adı altında kendi ümmetlerini aldatmaktadırlar. Onlar, barış için değil, Amerika’nın bölgedeki çıkarlarını korumak için seferber olmuşlardır. Bu yüzden Müslümanlara yalan söylemekte ve İslam ümmetine karşı kurdukları komploları örtbas etmek için barış söylemini kullanmaktadırlar. ABD Başkanı Trump ve Beyaz Saray’dan aldıkları övgüler, eylemlerinin gerçek yüzünü ortaya koymaktadır.

Pakistan yöneticileri, savaş meydanında bozguna uğrayan Amerika’yı uzlaşma sloganı altında müzakere masasına oturtmak için gece gündüz çalışmaktadır. Amerika da Pakistan yönetiminin uyguladığı baskı aracılığıyla İran’ı nükleer programını sonlandırmaya ikna etmeye çalışıyor. Zira İran’ın nükleer programı ve nükleer silah üretme kapasitesi, Amerika ve Yahudi varlığının İran’a düzenlediği saldırıları durdurmanın tek yoludur. Dolayısıyla İran’ı nükleer programından vazgeçirmeye çalışmak bölgeye barış getirmeyi mı, yoksa İran’ı zayıflatarak Amerika’nın bölgedeki hegemonyasını pekiştirmeyi mi amaçlamaktadır?

Amerika’nın İran’a karşı yürüttüğü savaş sırasında İran, Amerika’nın Orta Doğu’daki askeri üslerini hedef aldı. O halde barış anlaşması, İran’ın bu saldırılarını durdurarak Amerika’nın bölgedeki askeri üslerini İran, Yemen ve diğer direniş güçlerinin saldırılarından korumayı amaçlamıyor mu? Gerçekte Pakistan yöneticileri Ortadoğu’da bir barış anlaşması için değil, Amerikan üslerinin güvenliğini sağlamak için müzakere etmektedirler, aslında kendi ümmetlerini aldatmaktadırlar. Pakistan yöneticilerinin gerçekleşmesi için aktif olarak çalıştığı İran ile Amerika arasındaki barış antlaşmasında Amerika, İran’dan ve Ortadoğu ülkelerinden Yahudi varlığı için güvenlik garantileri sunmalarını talep etmektedir. Bu nedenle Lübnan’daki İran partisinin ve Gazze’deki direnişin silahsızlandırılmasını şart koşmuş ve Müslümanların yöneticilerden bu şartın uygulanmasına garantör olmalarını istemiştir. İslam, Müslüman ordularına Yahudi varlığını kökünden kazımayı farz kılarken; Gazze, Suriye, Lübnan ve İran’daki cürümlerine karşılık mücrim ve katil Yahudi varlığı bir barış anlaşmasıyla hiç ödüllendirilebilir mi?!

Hürmüz Boğazı’nın kapatılmasından sonra İslam ümmeti gerçek gücünü görmüştür. Avrupa, Asya ve hatta tüm dünya ekonomisinin, Müslüman topraklarından gelen petrol ve gaz rezervlerine bağlı olduğu ve bu su yollarından güvenli geçiş olmadan dünya ticaretinin sürdürülemeyeceği açıkça görülmüştür. Gücümüzü ve neler yapabileceğimizi çok iyi görmüşken petrol ve doğalgaz servetlerimizi, denizlerimiz ve su yollarımız üzerindeki kontrolümüzü barış anlaşması adına Amerika’ya ve Batı’ya teslim mi edeceğiz?

Ey Pakistan Müslümanları! Sakın yöneticilerinize aldanmayın. Onlar barış için değil, Amerika’nın Orta Doğu’yu yeniden şekillendirme planını hayata geçirmek için uğraşmaktadırlar. Bu yöneticiler, Gazze’deki katliamları durdurmak için tek bir kurşun bile sıkmadılar; aksine askeri güçlerini, Suud hanedanının tahtını ve Amerika’nın bölgedeki üslerini korumak için seferber etmişler, bu amaçla Trump’ın “Barış Kurulu”na katılmışlar ve Gazze’ye asker konuşlandırılması için ona güvence vermişlerdir. Bugün de Trump ile birlikte, tıpkı daha önce olduğu gibi Trump’ın Yeni Orta Doğu planına boyun eğmesi için İran’a baskı yapmaya çalışıyorlar. Yetmezmiş gibi suçlarını örtbas etmek ve öfkenizden kaçınmak için Amerika’ya verdikleri bu hizmetlere bir de “barış çabaları” adını veriyorlar.

Ey Pakistan Silahlı Kuvvetleri! Amerika’nın bölgedeki hegemonyasını yeniden düzenlemek ve güçlendirmek için çalışan bir liderlik, neden bu hegemonyayı yerle bir etmek için çalışmıyor? Dünyanın her tarafında Müslümanlara karşı katliamlar yapan harbi kafirler, neden Pakistan yöneticilerine övgüler diziyorlar? Amerika’nın, bölgedeki hegemonyasına meydan okuyabilecek her türlü askeri gücü tasfiye etmek istediği ayan beyan ortada değil mi? Amerika’nın bölgedeki nüfuzunun pekişmesi durumunda Pakistan’ın, Türkiye’nin veya diğer İslami güçlerin geleceği ne olacak? Pakistan’ın mücahit ordusu böyle bir liderliği mi hak ediyor? İran’ın bazı komutanları bölgedeki Amerikan üslerini yerle bir edebiliyor, en modern askeri araçları düşürebiliyor, Amerikan filolarını geri çekilmeye zorlayabiliyor ve füze savunma sistemini yok edebiliyorsa, en modern füzelere, gemilere ve nükleer güce sahip Pakistan’ın neler yapabileceğini varın siz düşünün? Ancak bunu gerçekleştirmenin tek bir yolu vardır, o da Hilafeti ikame etmek üzere Hizb-ut Tahrir’e nusret vermektir. Allah Subhânehu ve Teâlâ size, İngiliz sömürgeciliğinin çizdiği dar sınırları savunmayı değil, İslam’ı yeryüzüne hâkim kılma gibi büyük bir görev tevdi etmiştir! Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:

هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ“O, kendisine ortak koşanlar hoşlanmasa da, dinini bütün dinlere üstün kılmak için Rasûlünü hidayet ve hak din ile gönderendir.” [Saff 9]

Ey Muhammed b. Kasım’ın askerleri! Elinizde altın bir fırsat var. Hadi Hilafeti kurun, Ortadoğu’yu liderliğiniz altında birleştirin ve Amerika’yı Müslümanların topraklarından kovun! Allah’ın nusret vaadi yakındır ve dünya büyük bir değişimin eşiğindedir. İman gücünüzle Medine’deki Ensar’ı örnek alın ve İslam’ın nurunu dünyaya yeniden yayın!

Hamd Allah’a mahsustur. Salat ve selam Rasûlullah’a, onun Âli’ne, ashabına ve onu dost edinenler üzerine olsun. Ve badu...

Değerli kardeşlerim! Allah’ın selamı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun.

5 Nisan 2026 Çarşamba günü Almanya’nın başkenti Berlin’de, Alman Dışişleri Bakanlığı’nın organizasyonuyla; AB, Afrika Birliği, Arap Birliği, BM, ABD, İngiltere, Fransa, uluslararası örgütler ve sivil siyasi güçlerin geniş katılımıyla Sudan konulu Berlin Konferansı düzenlendi.

Konferansın sonuç bildirisinde; uluslararası bağışçıların insani ihtiyaçlar ve mülteci akınına uğrayan komşu ülkeler için, yarısı AB ve üye ülkelerinden olmak üzere yaklaşık bir buçuk milyar Euro yardım taahhüt ettiği açıklandı.

Ayrıca Afrika Birliği liderliğindeki Beşli Grub’un çatışmayı durdurma çabalarına destek verildiği, sivillere yönelik savaşın kınandığı ve kalıcı ateşkes sonrası iç siyasi diyalog başlatılması için sivil güçlerle görüşüldüğü belirtildi. Konferansı düzenleyenler, bu sivil süreci kapsamlı siyasi geçiş için temel bir adım olarak değerlendirdiler.

Sudan Dışişleri Bakanlığı ise konferans öncesi yaptığı açıklamada; bu konferansın Hartum hükümetiyle koordinasyon kurulmadan ve hükümete danışılmadan düzenlendiğini belirterek askeri gruplarla muhatap olunmaması uyarısında bulundu. Açıklamada ayrıca, Berlin Konferansı’nın, bazı Batılı ülkelerin hâlâ uygulamakta olduğu ve özgür devletlere ve halklara kendi ajandalarını ve vizyonlarını dayatmaya çalıştıkları sömürgeci vesayet yaklaşımını yansıttığını ifade etti. Diğer sömürgeci kutup olan Amerika’nın müdahalesi Batılı bir vesayet değil mi?

Peki, işin içinde başka bir iş yoksa Avrupa ile Amerika arasındaki fark nedir?!

Öte yandan, hükümet ve ordu destekçileri konferansı protesto etmek amacıyla Almanya Dışişleri Bakanlığı önünde gösteriler düzenledi.

Bu konferans, Avrupalı devletleri ve İngiltere’nin sponsor olduğu ilk konferans değildir. Çatışmanın tarafları olan Hükümet ve HDK’nın dışlanması da şaşırtıcı değil; zira bu ülkeler, savaşın patlak verdiği 15 Nisan tarihlerinde hükümet ve HDK olmadan bu tür konferanslar düzenlemeyi adet haline getirmişlerdir.

Nitekim ilk konferans 15 Nisan 2024’te Paris’te yapılmış; katılımcılar Sudan’daki savaşın derhal durdurulması ve iktidarın sivillere devredilmesini sağlayacak bir barış için taraflara baskı yapılması üzerinde durmuş, bağışçılar yaklaşık 1 milyar Euro insani yardımdan bahsetmişlerdi. Bir yıl sonra, 15 Nisan 2025’te bu kez Londra’da bir konferans düzenlenmiş; katılımcılar ortak bir bildiride uzlaşamayınca İngiltere, konferansın hamileri adına genel bir bildiri yayınlamıştı. Bildiride, çatışmanın çözümüne yönelik her türlü çabada ve Sudan’ın geleceğinin şekillendirilmesinde Sudanlı sivillerin, özellikle kadınların, gençlerin ve sivil toplumun merkezi rolüne değinilmişti. Amerika bu konferansa katılmamış, ancak Afrika Birliği, Mısır, Suudi Arabistan gibi bölgedeki bazı ajanları aracılığıyla süreci izlemiştir.

Sudan’da Beşir rejiminin düşüşünden bu yana yaşanan gelişmeleri ve ordu ile Hızlı Destek Kuvvetleri arasında patlak veren savaşı dikkatle takip edenler, Sudan’da yaşanan uluslararası çatışmanın hakikatini açık ve net bir şekilde göreceklerdir. Bu çatışma, askerî liderler (askeriye) aracılığıyla Amerika ile sivil siyasi güçler aracılığıyla Avrupa özellikle İngiltere arasında yaşanan bir çatışmadır. Amerika, ordu ile HDK arasındaki savaş vasıtasıyla Avrupa ve İngiltere’nin adamlarını siyasi sahneden uzaklaştırmayı başarmıştır. Çatışmanın iplerini tamamen eline almış ve kendi bölgesel araçları, örgütleri ve komşu ülkeler dışındaki hiçbir müdahaleye izin vermemiştir. Bu yüzden Avrupa ve İngiltere’nin adamları, sürece dahil olabilmek için tek açık kapı olan insani felaket, sivillerin korunması ve yardım ulaştırılması kozunu kullanmaktadırlar.

Avrupalıların düzenlediği tüm bu konferansları dikkatle incelediğimizde, sadece insani kriz teline vurduklarını görürüz.

Siyasi bilince sahip her kişi; Avrupa’nın bir hayır kurumu olmadığını ve Sudan halkı için endişelenmediğini bilir. Onların tek derdi, yönetimi Amerika’nın adamları olan askerlerden alıp, kendi adamları olan sivil güçlere vermektir! Bunu tüm sonuç bildirgelerinde açıkça görüyoruz! Paris’te iktidarın sivillere devrinden, Londra’da Paris’te iktidarın sivillere devrinden, Londra’da sivillerin merkezi rolünden, Berlin’de ise sivil yolun siyasi geçiş için temel adım olduğundan bahsetmişlerdir.

Hizb-ut Tahrir / Sudan Vilayeti olarak biz, Sudan’da bir yanda askerî liderler üzerinden Amerika, diğer yanda siviller üzerinden Avrupa özellikle İngiltere arasında süregelen bu uluslararası çatışmanın gerçekliğini açıkladık ve açıklamaya da devam ediyoruz. Her iki tarafın da insanların maruz kaldığı katliamı, yerinden edilme ve sığınma gibi durumları umursamadığını, aksine ülkemizdeki komplolarını gerçekleştirmek için Sudan halkının kanı ve onuru üzerinden ticaret yaptıklarını görüyoruz. İşin en tehlikeli boyutu ise, Amerika’nın Güney Sudan’ı ayırdıktan sonra şimdi de Darfur’u kopararak Sudan’ı parçalamaya çalışmasıdır.

Sudan halkı bu sinsi komplolara karşı uyanık olmalı ve sorunlarını eski sömürgeci kâfir veya yeni sömürgeci kâfir aracılığıyla çözmeye çalışmanın siyasi bir intihar olduğunu bilmelidir!

Yapılması gereken; Sudan’ın parçalanmasını önlemek için sömürgeci kafirin nüfuzunu ülkemizden söküp atmaktır. Bu da ancak yüce İslam akidesi üzerine kurulu olan Nübüvvet Metodu üzere Raşidi Hilafet devleti ile mümkündür. Hilafet, İslam hükümleri temelinde insanları birleştirecek, sömürgecilerin ülkedeki ajanlarının ile komplocuların kökünü kazıyacaktır. Güç ve kuvvet ehli, siyasiler, medya mensupları ve toplum önderleri; İslam’ı saf haliyle iktidara taşıyacak köklü ve kapsamlı bir değişim süreci için birleşmelidir. Zira İslam, ümmetin kurtuluşunun ve dünyanın zalim kapitalizm köleliğinden özgürleşmesinin yegâne garantisidir. Çalışanlar, işte bunun için çalışmalıdırlar.

Ve’s Selamu Aleykum ve Rahmetullahi ve Berakâtuh

El-Raye Gazetesi

Türkiye ile Yahudi Varlığı Arasındaki Sözlü Tırmanışın Nedenleri

Üstad Esad Mansur’un Kaleminden

Yahudi varlığının başbakanı Netanyahu, Türkiye ve Cumhurbaşkanı Erdoğan’a yönelik söylemini sertleştirerek onu “İran’ın vekillerine hoşgörü göstermekle” suçladı. Bunu, onun ordu bakanı Katz’ın şu sözleri takip etti; “Türkiye kâğıttan bir kaplandır”; çünkü İran’ın Türkiye’ye düşen füzelerine karşılık vermemiştir.

Bu tırmanış, Türkiye’nin İran’a karşı herhangi bir eylemde bulunmamasından dolayı gerçekleşmiştir. Oysa Türkiye’nin, Amerika ve Yahudilerin İran’a yönelik 40 gün süren saldırganlığını kınamadığı bilinmektedir. Ancak Yahudi varlığı Türkiye’den sadece kınamamasını değil, aksine açıkça kendi yanında yer almasını istemektedir.

Ancak bölgedeki karar mercii Amerika’dır; Türkiye’den, mesaj iletme ve arabuluculuk yapma gibi başka bir rol üstlenmesi için müdahale etmesini istememiştir. İran-ABD müzakerelerinin Türkiye’de yapılması gerekirken, Amerika’nın bölgede belirli bir rol üstlenmesini istediği Pakistan’da yapılmasına karar verilmiştir. Aynı şekilde, Türkiye’nin İran’ın Batı’ya açılan kapısı olması nedeniyle İran’a baskı uygulamak için de Türkiye’den yardım istenmemiştir. Ayrıca, ABD, Rusya'nın Ukrayna'yı işgalinde de Türkiye'den müdahale etmesini istemedi; böylece Türkiye, Rusya ile iletişim kapısı olarak kalacak ve bu ilişkiler, Rusya'ya baskı yapmak için kullanılabilecekti.

Nitekim İran’ın dini lideri, Amerika ile müzakere için kapılar olduğundan dolayı Türkiye, Pakistan ve Umman’ı övmüş ve onları saldırılardan istisna tutmuştur.

Netanyahu'nun davranışları, “Büyük İsrail”i ve rakipsiz büyük bir bölgesel devlet olarak bölgedeki hegemonyasını tesis etmek gibi ilan ettiği hedefine hizmet etmektedir. Zira Netanyahu, İran ve Türkiye'yi rakip büyük bölgesel güçler olarak görmektedir. Bu yüzden Amerika’nın ortaklığıyla İran’ı vurmuştur. Böylece Türkiye’yi etkilemek ve Amerika’yı Türkiye’ye karşı kışkırtarak onu siyasi olarak mağlup etmek istemektedir; zira Türkiye’nin Amerika’nın yörüngesinde döndüğünü ve onun politikasını uyguladığını, ayrıca Amerika'nın onun rolünden ve Cumhurbaşkanı Erdoğan’dan son derece memnun olduğunu bilmektedir. Zira Trump, 29/3/2026 günü, Amerika ve Yahudilerin İran'a yönelik saldırısına diğer ülkelerin tutumlarını değerlendirirken şöyle demişti: “Bence Türkiye harikaydı, gerçekten harikaydılar ve onlardan istediğimiz şeylerin dışında kaldılar.” Ayrıca Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı “harika bir lider” olarak nitelendirdi. Yani Amerika ondan, İran’a yönelik saldırganlığının karşısında durmamasını talep etmiş ve o da buna boyun eğmiştir; tıpkı Amerika’nın emirlerine boyun eğerek, Amerikan desteğiyle Yahudi varlığının uyguladığı soykırım sırasında Gazze’ye yardım etmek için müdahale etmemesi gibi.

Aynı şekilde Netanyahu, geçen yıl ABD'den Türkiye'nin Suriye'deki rolünü sona erdirmesini talep etmişti; ancak Trump, 8/4/2025'te “Erdoğan'la harika bir ilişkim var, ben onu seviyorum, o da beni seviyor” diyerek bu talebi reddetmişti. Netanyahu’ya da şöyle demişti: “Türkiye ile bir sorunun varsa, bunu çözebilirim. Tabii ki makul olduğun sürece, makul olmak gerek. Erdoğan zeki biridir; Suriye'yi tabiileri aracılığıyla kontrol altına aldı ve kimsenin yapmadığı bir şeyi yaptı. Ona ihtiyacım olduğunda her zaman yanımda oldu. Bu yüzden Cumhurbaşkanı Erdoğan'a teşekkür etmek istiyorum.” Erdoğan, Suriye’de Amerika için en büyük başarıyı, rejimin düşmesini engelleyip Türkiye’nin ona pazarladığı Ahmed Şara bir alternatif olarak ortaya çıkıncaya kadar Amerika’nın ajanı Beşar Esad’ı koruduğunda gerçekleştirmiştir. Suriye’de İslami yönetimin kurulmasını engellemiş ve Amerika’nın oradaki nüfuzunun düşmesini de engelleyerek bunu yeni bir ajanla güçlendirmiştir.

Erdoğan ise Yahudi varlığının liderlerini “bebek katilleri, Türkiye’yi veya onun cumhurbaşkanını tehdit edemez” şeklinde nitelendirmiş ve dışişleri bakanı Fidan da “İsrail’in, Türkiye’yi yeni bir düşman olarak sınıflandırmaya çalıştığını” söylemiştir. Ama Türkiye'nin tutumu Yahudi varlığına karşı hiçbir şeyi değiştirmemiştir; zira Erdoğan, “Türkiye-İsrail ilişkilerini hayati ve vazgeçilmez” olarak nitelendirmişti. Nitekim daha önce de bu tür ağız dalaşları ve gerginlikler yaşanmış, ardından aralarındaki bulanık sular mecrasına geri dönmüştü.

Erdoğan, iktidarda kalmasının bir garantisi olarak Yahudi varlığını korumaya, ona dokunmamaya ve onunla ilişkileri kesmemeye taahhüt etmiştir; kendini Amerika’ya sattığında bu sözü vermiş ve bunu da fiilen ispatlamıştır:

Zira 2005 yılında Yahudi varlığına resmi bir ziyarette bulunmuş ve o dönemin başbakanı, Sabra ve Şatilla katliamlarını işleyen suçlu Şaron ile görüşmüş, Holokost anıtını ziyaret etmiş ve oraya bir çelenk bırakarak Şaron’a, “partisinin antisemitizmi insanlığa karşı bir suç olarak gördüğünü ve İran’ın nükleer emellerinin sadece İsrail için değil tüm dünya için bir tehdit oluşturduğunu” vurgulamıştı. Böylece Erdoğan, İran'ın nükleer faaliyetlerine karşı Yahudi varlığının yanında olduğunu vurgulamıştır.

2007 yılında, Yahudi varlığının Cumhurbaşkanı Şimon Peres Ankara'da ağırlanmış ve onun Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde bir konuşma yapmasına izin verilmişti.

İlişkiler ne kadar gerginliklere tanık olursa olsun, bir süre geçip de insanların Yahudilerin suçlarını unuttuğu düşünüldüğünde, normalleşmeye geri dönmektedir.

İki taraf arasındaki ilişkiler, 2009 yılında Yahudi varlığının Gazze'ye yönelik saldırısının, aynı şekilde 31/5/2010'da Yahudilerin Türk gemisi Mavi Marmara'ya yönelik saldırı olayının ve 10 Türk vatandaşının öldürülmesinin ardından gerginleşmiş; ama bunların ardından Mart 2015'te ilişkiler normalleşmişti.

Yine Yahudi varlığı, Türkiye'yi İran'daki ajanlarını ifşa etmekle suçladığında ilişkiler gerginleşmiş; ardından Haziran 2016'da ilişkiler yeniden normale dönmüştü.

Erdoğan, Amerika 2017 yılında Kudüs’ü başkenti olarak tanıdığında Yahudi varlığıyla ilişkileri kesmekle tehdit etmiş ancak bunu yapmamıştı; zira bunu yapmaktan korkmuştu.

Erdoğan, 2022 yılında Ankara’daki Cumhurbaşkanlığı Sarayı’nda Yahudi varlığının başkanı Herzog’u kahraman fatihler gibi bir karşılama ile karşılamıştır.

Erdoğan, Yahudi varlığını apartheid bir devlet olarak nitelendirdiği gibi Netanyahu’yu, elleri kana bulanmış bir terörist olarak da nitelendirmişti; ancak bu kirli ellerle tokalaşmış ve hiçbir şey olmamış gibi onunla barışmıştı; zira Eylül 2023’te New York’ta onunla bir araya gelmiş ve gelecek Ekim ayında Yahudi varlığını ziyaret edeceğini açıklamıştı; ancak 7 Ekim 2023’ten sonra Yahudilerin Gazze’ye yönelik saldırganlığı bu ziyareti durdurmuştu.

Erdoğan 27/12/2023 tarihinde Gazze’deki katliamları işlemesi nedeniyle Yahudi varlığına saldırmış ve Netanyahu’yu, Hitler’den hiçbir farkı olmayan bir kişi olarak nitelendirmişti. Ancak onunla diplomatik ve ticari ilişkileri kesmemiş ve Türkiye, Yahudi varlığına her türlü mal, ürün ve silah sanayisi için gerekli hammadde ile Azerbaycan’dan gelen petrol ve gazın en büyük tedarikçilerinden biri olmuştur.

Erdoğan, insanların güvenlerini büyük ölçüde kaybettikten sonra bu gerilimleri ve ağız dalaşlarını kullanarak, onların kendisine yeniden sempati duymalarını sağlamaya çalışmıştır ki böylece insanlar, Gazze halkını, El-Aksa’yı ve haklarında idam yasası çıkarılan Filistinli esirleri yüzüstü bıraktığını, Gazze’de Yahudi varlığını kurtaran Trump’ın ateşkes planını kabul ettiğini, Trump’ın barış kuruluna katıldığını ve Suriye'yi, ordusunu yok eden ve güneyini kontrol altına alan Yahudilerin saldırısından korumadaki ihmalkarlığını ve ordusunun ise orada Amerikan bölgelerini koruyarak seyirci kaldığını unutabilsinler.

Özetle denilebilir ki: Eğer Türkiye Yahudi varlığıyla ilişkilerini kesmez, onu tanımasını geri çekmez ve Filistin’in tamamını Yahudiler tarafından gasp edilmiş ve onlardan kurtarılması gereken İslami bir belde ilan etmezse, bu iki taraf arasındaki bu gerginlikler ve ağız dalaşları, Türkiye rejiminin ve Cumhurbaşkanın, Türkiye’yi bile tehdit eden Yahudi varlığına yönelik ihanet niteliğindeki tutumunda hiçbir şey değişmeyecektir.

Kaynak: El-Raye Gazetesi - 596. Sayı - 22/04/2026